W parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Sierpcu w diecezji płockiej odbyły się diecezjalne obchody ku czci św. Łukasza – patrona Służby Zdrowia. Mszy św. z udziałem jej przedstawicieli i kapelanów przewodniczył bp Szymon Stułkowski. - Każdy człowiek, chory czy grzesznik, na swoją godność – podkreślił biskup płocki. 18 października obchodzimy święto Św. Łukasza – Patrona Lekarzy i całej Służby Zdrowia oraz opiekuna wszystkich tych, którym na sercu leży zdrowie i życie ludzkie. Św. Łukasz, kiedy stał się wyznawcą Jezusa, przyłączył się do św. Pawła i towarzyszył mu aż do jego śmierci w 67 r. Ten wykształcony poganin, wychowany w kręgu kultury hellenistycznej […] Ewangelia wg św Łukasza zdaniem biblistów przedstawia Jezusa jako Boskiego Lekarza Nic dziwnego - autor tej natchnionej księgi - św Łukasz sam był Diecezjalny Dzień Służby Zdrowia | Niedziela.pl Kto jest patronem strażaków? - św. Florian. A pracowników służby zdrowia? - św. Łukasz. A kierowców? - św. Krzysztof. Odpowiedź na ogół nie sprawia żadnych trudności. A kto jest patronem prawników? Z tym już gorzej. Rzadko kto wie, że jest nim św. Iwo Hélory z Bretanii, jednocześnie patron wdów i sierot, a także patron wikipedia. Św. Łukasz urodził się w Cezarei Syryjskiej. Pochodził z rodziny pogańskiej i nie był Żydem. Zdaje się to potwierdzać pośrednio św. Paweł Apostoł, kiedy w Liście do Kolosan wymienia najpierw swoich przyjaciół i pomocników z narodu żydowskiego, a potem z pogaństwa. Łukasza umieszcza w grupie drugiej (Kol 4, 10-14). Modlitwa do św. Łukasza, patrona Służby Zdrowia. Wspomnienie św Łukasza, Apostoła i Ewangelisty przypada na 18 października. Więcej o świętym: https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-18.php3. Święty Łukaszu, zanim stałeś się uczniem Chrystusa. i autorem Jego Ewangelii, byłeś lekarzem. . Św. Łukasz – patron Służby Zdrowia św. Łukasza18 października Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty. W tym dniu świętuje cała Służba Zdrowia: lekarze, pielęgniarki, siostry zakonne pracujące w szpitalach i domach opieki, jednym słowem wszyscy, którzy mają coś wspólnego z pomocą chorym, ponieważ patronuje im św. Łukasz. Kursy walut NBP 2022-08-02 USD 4,5984 -0,66% EUR 4,7092 -0,81% CHF 4,8322 -0,84% GBP 5,6062 -0,97% Wspierane przez Św. Łukasz - patron lekarzy i Służby Zdrowia (fot. Skalbmierz, 16-10-2021 Kruchość ludzkiego życia i zdrowia skazuje nas niejednokrotnie na potrzebę pomocy ze strony innych osób oraz instytucji. Zawód lekarza wymaga specjalistycznej wiedzy, doświadczenia i powołania. Na nic bowiem nie zda się postęp medyczny bez ludzkiej wrażliwości. 18 października przeżywamy w liturgii Kościoła Katolickiego wspomnienie św. Łukasza - patrona lekarzy i Służby Zdrowia. Święty Łukasz przekazał Kościołowi wielki dar: trzecią Ewangelię i dzieje Apostolskie. Jego księgi zostały uznane przez wszystkich chrześcijan. Najstarszy znany wizerunek św. Łukasza przedstawia go jako brodacza w tradycyjnym stroju rzymskim ze zwojem Świętej Księgi. Jego symbolem przedstawianym w sztuce jest wół, ponieważ swoją Ewangelię zaczyna opisem ofiary Starego Testamentu. Tradycja podaje, że był malarzem, ponieważ w przepiękny plastyczny sposób przedstawił wiele scen ewangelicznych. Nadto podaje się, że był także lekarzem, potrafił dostrzec cierpienie i pochylał się nad ludźmi chorymi i cierpiącymi. Przedstawia Chrystusa z okresu głoszenia Dobrej Nowiny jako lekarza ciał i dusz. Święty Łukasz żyjąc według zasad ewangelicznych czerpał radość i pogodę ducha. Odznaczał się głęboką wiarą w boskie posłannictwo Jezusa. Święty Łukasz jako patron lekarzy i pracowników Służby Zdrowia wskazuje na konieczność budowania wrażliwej odpowiedzialnej relacji między lekarzem a pacjentem. Żyjemy i doświadczamy wszyscy kryzysu Służby Zdrowia w naszym kraju, trwające strajki lekarzy, czas pandemii sprawia wiele trudności w komunikacji lekarz pacjent. Mówi się, że taki stan rzeczy jest wynikiem wadliwego systemu. Jednak każdy system tworzą ludzie. Dobrze znany nam z Chrystusowej przypowieści Samarytanin udzielił pomocy poszkodowanemu wędrowcowi pomimo uprzedzeń i niechęci. Tak samo postępuje dobry lekarz, ponieważ dla niego najważniejsze jest dobro pacjenta. Trzeba nam zatem wciąż lekarzy i lekarek z powołania. ks. Marian Fatyga Kruchość ludzkiego życia i zdrowia skazuje nas niejednokrotnie na potrzebę pomocy ze strony innych osób oraz instytucji. Zawód lekarza wymaga specjalistycznej wiedzy, doświadczenia i powołania. Na nic bowiem nie zda się postęp medyczny bez ludzkiej wrażliwości. 18 października przeżywamy w liturgii Kościoła Katolickiego wspomnienie św. Łukasza – patrona lekarzy i Służby Zdrowia. Święty Łukasz przekazał Kościołowi wielki dar: trzecią Ewangelię i dzieje Apostolskie. Jego księgi zostały uznane przez wszystkich chrześcijan. Najstarszy znany wizerunek św. Łukasza przedstawia go jako brodacza w tradycyjnym stroju rzymskim ze zwojem Świętej Księgi. Jego symbolem przedstawianym w sztuce jest wół ,ponieważ swoją Ewangelię zaczyna opisem ofiary Starego Testamentu. Tradycja podaje , że był malarzem, ponieważ w przepiękny plastyczny sposób przedstawił wiele scen ewangelicznych. Nadto podaje się, że był także lekarzem, potrafił dostrzec cierpienie i pochylał się nad ludźmi chorymi i cierpiącymi. Przedstawia Chrystusa z okresu głoszenia Dobrej Nowiny jako lekarza ciał i dusz. Święty Łukasz żyjąc według zasad ewangelicznych czerpał radość i pogodę ducha. Odznaczał się głęboką wiarą w boskie posłannictwo Jezusa. Święty Łukasz jako patron lekarzy i pracowników Służby Zdrowia wskazuje na konieczność budowania wrażliwej odpowiedzialnej relacji między lekarzem a pacjentem. Żyjemy i doświadczamy wszyscy kryzysu Służby Zdrowia w naszym kraju, trwające strajki lekarzy , czas pandemii sprawia wiele trudności w komunikacji lekarz pacjent. Mówi się, że taki stan rzeczy jest wynikiem wadliwego systemu. Jednak każdy system tworzą ludzie. Dobrze znany nam z Chrystusowej przypowieści Samarytanin udzielił pomocy poszkodowanemu wędrowcowi pomimo uprzedzeń i niechęci. Tak samo postępuje dobry lekarz, ponieważ dla niego najważniejsze jest dobro pacjenta. Trzeba nam zatem wciąż lekarzy i lekarek z powołania. Skalbmierz, 17 października 2021 rok Ks. Marian Fatyga Święty Łukasz nie należał do grona dwunastu Apostołów i nie poznał osobiście Jezusa. Był towarzyszem św. Pawła w jego podróżach misyjnych. Jest autorem trzeciej Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Kim był św. Łukasz Ewangelista?Św. Łukasz Ewangelista – patronŚw. Łukasz Ewangelista – życiorysEwangelia św. Łukasza i Dzieje ApostolskieBibliografia Kim był św. Łukasz Ewangelista? Święty Łukasz był jedynym poganinem z pochodzenia, pośród czterech ewangelistów. Pochodził z Antiochii w Syrii, gdzie z zawodu był lekarzem (Kol. 4,14). Wcześnie przyjął chrzest i przyłączył się do gminy chrześcijańskiej, powstałej w tym mieście (ok. 42 roku). Podczas drugiej podróży misyjnej św. Pawła ok. roku 50 towarzyszył już apostołowi. Jakiś czas pozostawał w Filipach, dokąd dotarł ze św. Pawłem. Kilka lat później, gdy św. Paweł powracał z Grecji do Palestyny, znalazł się znowu przy nim i nie opuszczał go odtąd nawet po uwięzieniu apostoła. Jechał z nim do Rzymu i dotrzymywał mu towarzystwa podczas dwuletniego więzienia. O dalszych losach ewangelisty nic pewnego nie wiemy. Napisał dwie księgi dedykowane nieznanemu bliżej „szlachetnemu Teofilowi”: Ewangelię i Dzieje Apostolskie, pisane pięknym językiem greckim, choć prostym stylem, zdradzają hellenistyczne wykształcenie autora. Św. Łukasz jest sumiennym historykiem; jak sam wspomina, wszystko, czego nie widział, starał się dociec jak najdokładniej, wypytując naocznych świadków zdarzeń. Jego księgi powstały po roku 60. Najpierw powstała Ewangelia, a potem Dzieje Apostolskie. Wedle tradycji miał być także malarzem, szczególnie uzdolnionym jako portrecista, lecz co do tego nie ma jednak żadnej pewności. Nie wiadomo, gdzie, kiedy i w jaki sposób zakończył swoje życie. Tradycja mówi, że żył w bezżeństwie i doczekał wieku 84 lat. Źródła: [1] [2] Św. Łukasz Ewangelista – patron Św. Łukasz jest patronem lekarzy i malarzy. Wiele katolickich związków lekarzy i służby zdrowia obrało sobie św. Łu­kasza za szczególnego patrona. Podobnie uczyniło to wiele związków plasty­ków i artystów. Źródła: [2] [3] „Św. Łukasz malujący Madonnę”, Jan Gossaert (zw. Mabuse), ok. 1520 rok, licencja: domena publiczna Św. Łukasz Ewangelista – życiorys Ewangelistami nazywamy autorów Ewangelii, czyli opisu życia, działalności i nauki Jezusa Chrystusa. Są nimi dwaj Apostołowie, naoczni świadkowie: św. Mateusz i św. Jan oraz dwaj uczniowie apostolscy: św. Marek i św. Łukasz. Według Euzebiusza z Cezarei (zmarł ok. 340), pierwszego historyka Kościoła, św. Łukasz pochodził z Antiochii Syryjskiej. Potwierdza to św. Hieronim (zmarł ok. 420) i cała tradycja Kościoła. Prologi łacińskie z II wieku nazywają go wprost Syryjczykiem. Był poganinem a nie Żydem. Potwierdzać się to zdaje św. Paweł, kiedy w Liście do Kolosan wymienia najpierw przyjaciół i współpracowników z narody żydowskiego a potem z pogan. Apostoł Narodów umieszcza św. Łukasza w grupie drugiej, wśród nawróconych z pogaństwa. Św. Łukasz nie należał do 72 uczniów Pana Jezusa, jak to sugeruje św. Epifaniusz. Nie należy go także utożsamiać z uczniem, który zetknął się z Panem Jezusem po zmartwychwstaniu w drodze do Emaus, jak to twierdzi św. Grzegorz I Wielki i Teofilakt. Św. Łukasz był z zawodu lekarzem, jak pisze o tym św. Paweł w Liście do Kolosan (Kol 4,14). Należał także do ludzi wykształconych i dobrze obeznanych z ówczesną literaturą. Świadczy o tym jego piękny język grecki, wyrównany, gładki styl, dokładność informacji i umiejętność korzystania ze źródeł. Teodor Lektor (w. VI) pisze, że św. Łukasz był również malarzem i namalował obraz Matki Bożej, który zabrała z Jerozolimy cesarzowa Eudoksja, żona Teodozego I Wielkiego, i przesłała go w darze św. Pulcherii, siostrze cesarza. Odtąd legenda ta stała się powszechna. Do św. Łukasza jako autora zaczęły przyznawać się wszystkie starożytne obrazy, także nasz częstochowski. Nie mamy jednak na to żadnego potwierdzenia historycznego. Antiochia już w kilka lat po śmierci Pana Jezusa zapoznała się z Jego nau­ką. Przynieśli ją tutaj chrześcijanie w czasie prześladowania, jakie wybuchło, kiedy to zginął św. Szczepan, aresztowany został św. Piotr, a stracony św. Ja­kub Młodszy, Apostoł, po nim zaś św. Jakub Starszy. Można powiedzieć, że wtedy centrum Kościoła stała się Antiochia. Tu właśnie wyznawców Chrystu­sa zaczęto nazywać chrześcijanami. (Dz 11,26). W Antiochii przebywał po swoim cudownym uwolnieniu z więzienia św. Piotr. Także św. Paweł tu często przebywał, gdyż Antiochia była dla jego wypraw bazą wypadową. Św. Łu­kasz miał więc dosyć okazji, by się zetknąć z wyznawcami Chrystusa i obser­wować ich życie. Musiało być ono budujące. Jeszcze więcej oczarować musiała go nauka, którą z ust Apostołów słyszał. Dlatego około roku 50 po na­rodzeniu Pana Jezusa, a w kilkanaście lat po Jego śmierci, przyjął chrzest święty i przyłączył się do św. Pawła Apostoła. W końcowych pozdrowieniach Listu do Kolosan św. Paweł mówi o „Łukaszu, umiłowanym lekarzu”, natomiast w krótkim piśmie Pawłowym do Filemona jest on określony po prostu jako „współpracownik” apostoła, który wyznaje – w Drugim Liście do Tymoteusza – że ma u swojego boku tylko Łukasza jako wiernego przyjaciela. Św. Łukasz współdziałał więc ze św. Pawłem w misyjnym zaangażowaniu i należał do najwierniejszych towarzyszy św. Pawła w podróżach. Od trzeciej podróży (rok 58) św. Łukasz nie odstępował już św. Pawła. Wierność swoją okazał Apostołowi, kiedy w wię­zieniu w Rzymie sam jeden przy nim pozostał (2 Tm 4,11). Kiedy św. Paweł pozostawał dwa lata we więzieniu w Cezarei Palestyń­skiej, św. Łukasz miał dosyć czasu, by się przypatrzeć świadkom Pana Je­zusa i nawiązać z nimi bliższy kontakt. Żył wtedy jeszcze św. Piotr, św. Jakub Starszy i Najświętsza Maryja Panna. Dlatego mógł od nich zebrać bezcenne in­formacje, których nie znajdujemy w innych Ewangeliach. Nie wiemy, co działo się ze św. Łukaszem po męczeńskiej śmierci św. Pa­wła (67). Jako miejsca jego pobytu wymienia się: Achaję i Macedonię, a na­wet Włochy i Francję. Najprawdopodobniej jednak św. Łukasz został przez św. Pawła mianowany biskupem w jednym z miast Grecji. Autor prologu do jego Ewangelii, żyjący we wieku II, pisze, że św. Łukasz zmarł w Beocji (Grecja) w wieku 84 lat. Autor jednak nie wspomina o męczeństwie Ewangelisty, ale pisze tylko „zmarł pełen Ducha Świętego”. Dlatego świa­dectwa późniejsze, jakoby św. Łukasz miał ponieść śmierć za Chrystusa, należałoby odnieść do legendy. Nie wiemy, gdzie jest grób św. Łukasza. Do posiadania jego relikwii przy­znawali się i przyznają: Efez, gdzie w roku 1951 miano odnaleźć jego grób, Beocja, Wenecja i Padwa. Przez długie wieki pokazywano także relikwie św. Łukasza w Konstantynopolu, gdzie miały być przeniesione za panowania cesarza Justyniana ok. roku 527. Stąd miano je przewieźć do Wenecji a po­tem do Padwy (od roku 899). Do dnia dzisiejszego tam się znajdują w bazylice Św. Justyny w osobnej kaplicy. Ponadto kilkanaście jeszcze innych miast przyznaje się w przeszłości czy nawet obecnie do posiadania relikwii Świętego. Najstarszy wizerunek św. Łukasza można oglądać w bogatej mozaice w Rawennie, w kościele św. Witalisa. Pochodzi on z wieku VI. Już tam jest przy nim wół jako symbol jego Ewangelii, którą rozpoczyna od zjawienia się Archanioła Gabriela w świątyni jerozolimskiej kapłanowi Zachariaszowi. Przed tą świątynią składano Panu Bogu na ofiarę woły i owce. W katakumbach Kommodylli w Rzymie jest fresk z wieku VII, przedstawiający św. Łukasza w stroju rzymskim. Źródła: [3] [4] Ewangelia św. Łukasza i Dzieje Apostolskie Św. Łukasz zostawił po sobie: Ewangelię i Dzieje Apostolskie. Swoją staranność z jaką zabrał się do pisania Ewangelii potwierdza we wstępie słowami: „Wie­lu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierw­szych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś mógł przekonać się o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono” (Łk 1,1—4). Jak więc wi­dzimy, chociaż św. Łukasz nie był świadkiem naocznym wydarzeń, które nam przekazał w swojej Ewangelii, to jednak badał świadków i od nich jako od pierwszego źródła czerpał wszystkie informacje. Formę i układ swojej Ewangelii ułożył podobnie do Ewangelii, które miał już w ręce, na­pisanych przez św. Mateusza i św. Marka. Ubogacił ją jednak we wiele no­wych szczegółów, które tamci pominęli. Tylko św. Łukasz prze­kazał nam: zwiastowanie narodzenia św. Jana Chrzciciela i Pana Jezusa, nawiedze­nie św. Elżbiety i narodzenie św. Jana, narodzenie Pana Jezusa, pokłon paste­rzy, ofiarowanie w świątyni i znalezienie Pana Jezusa w świątyni, naucza­jącego kapłanów, pierwsze wystąpienie Pana Jezusa w Nazarecie i pierwszą próbę zamachu na Jego życie, wskrzeszenie młodzieńca w Naim, opowiadanie o jawnogrzesznicy w domu Szymona faryzeusza, o posługiwaniu przy Chrys­tusie pobożnych niewiast, okrzyk niewiasty: „Błogosławione łono, które Cię nosiło i piersi, któreś ssał”, oburzenie Apostołów na pewne miasto w Samarii, które nie przyjęło Pana Jezusa, rozesłanie 72 uczniów. Św. Łukasz przekazał nam także szereg przypowieści, które pominęli inni Ewangeliści: O miłosier­nym Samarytaninie, o nieurodzajnym drzewie, o zaproszonych na gody we­selne, o zgubionej owcy i drachmie, o synu marnotrawnym, o przewrotnym włodarzu, o bogaczu i Łazarzu. Ponadto opisał: uzdrowienie 10 trędowatych, nawró­cenie Zacheusza itp. Ewangelia św. Łukasz jest najdłuższą z czterech Ewangelii. Złożona jest z aż 19 404 słów greckich. Jest najbardziej wyszukaną i zróżnicowaną pod względem stylistycznym i językowym. Nie mniej cennym jest dokument, który św. Łukasz zatytu­łował lub ktoś po nim wkrótce bardzo trafnie: Dzieje Apostolskie. Tylko na podstawie tego dokumentu wiemy, co działo się bezpośrednio po wniebo­wstąpieniu Pana Jezusa. Ponieważ był on również uczestnikiem podróży św. Pawła, opisał je z drobiazgową sumiennością. Źródła: [3] [4] Bibliografia Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego, Księgarnia św. Wojciecha, 1947O. Hugo Hoever, Żywoty Świętych Pańskich, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn 1995Ks. Wincenty Zaleski SDB, Święci na każdy dzień, Wydawnictwo Salezjańskie, Łódź 1982Praca zbiorowa pod red. Antonio Tarzia, Święci na każdy dzień, Wydawnictwo Jedność, Kielce 2011 Grafika główna: Obraz włoskiego malarza – Guido Reni, 1621 rok, licencja: CC BY-SA Ciekawe artykuły: Niezwykły życiorys: Polub nas: Tagi: 18 października Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty. W tym dniu świętuje cała Służba Zdrowia: lekarze, pielęgniarki, siostry zakonne pracujące w szpitalach i domach opieki, jednym słowem wszyscy, którzy mają coś wspólnego z pomocą chorym, ponieważ patronuje im św. Łukasz. Według Ojców Kościoła św. Łukasz urodził się w Antiochii Syryjskiej i był poganinem. Z zawodu był lekarzem. Należał do ludzi dobrze obeznanych z ówczesną literaturą i wykształconych. Świadczy o tym jego piękny język grecki, dokładność informacji i umiejętność korzystania ze źródeł. Pewien uczony żyjący w VI wieku pisze, że św. Łukasz będąc malarzem, namalował obraz Matki Bożej, który zabrała z Jerozolimy cesarzowa Eudoksja i przesłała go w darze św. Pulcherii – siostrze cesarza. Odtąd ta legenda stała się powszechna i autorstwo wielu starożytnych obrazów jest przypisywane św. Łukaszowi. Św. Łukasz nie należał do 72. uczniów Pana Jezusa. Św. Paweł umieszcza go wśród osób nawróconych z pogaństwa. Po przyjęciu chrześcijaństwa Łukasz stał się współpracownikiem św. Pawła i towarzyszem jego misyjnych podróży. Św. Łukasz jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. To właśnie jemu zawdzięczamy prawie wszystkie wiadomości o: zwiastowaniu narodzin św. Jana Chrzciciela i Pana Jezusa, nawiedzeniu św. Elżbiety, narodzeniu Pana Jezusa, pokłonie pasterzy i całym dzieciństwie Jezusa. Bardzo starannie zabrał się do pisania Ewangelii. Sam to potwierdza we wstępie: “Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami oraz sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś mógł przekonać się o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono” (Łk 1, 1-4). W swojej Ewangelii Łukasz przedstawił Chrystusa jako lekarza dusz i ciał ludzkich. Przekazał nam przypowieść o synu marnotrawnym, o odpuszczeniu grzechów jawnogrzesznicy i skruszonemu łotrowi na krzyżu. Bardzo pięknie Dante nazwał św. Łukasza, a mianowicie: historykiem łagodności Chrystusowej. Niemniej cennym dziełem są Dzieje Apostolskie. To właśnie z nich dowiadujmy się o tym, co działo się bezpośrednio po wniebowstąpieniu Pana Jezusa. Według tradycji św. Łukasz poniósł śmierć męczeńską w Achai. Nie wiemy jednak gdzie znajduje się jego grób. Symbolem św. Łukasza i jego Ewangelii jest wół, ponieważ Autor rozpoczyna swą Ewangelię opisem ofiary Starego Testamentu. Inna interpretacja tej ikonografii mówi, że wół symbolizuje ciężką i systematyczną pracę historyka jaką wykonał św. Łukasz opisując życie Zbawiciela. W katakumbach Kommodylli w Rzymie znajduje się fresk z VII wieku przedstawiający św. Łukasza w stroju rzymskim. W Polsce nie spotyka się kościołów ani ołtarzy św. Łukasza. Za to jego wizerunek wśród czterech Ewangelistów jest niemal wszędzie, w rzeźbie i na obrazach. Jego imię spotyka się rzadziej, choć ostatnio zaczyna być popularne. Do chwały ołtarzy zostało wyniesionych 12 świętych o imieniu Łukasz. Żródło:

św łukasz patron służby zdrowia